De Trendrede 2026 verkent hoe we als samenleving naar de toekomst kijken. Wat dat betekent voor onze weerbaarheid. Aan de hand van het beeld van de Q’ero in de Andes, die met hun rug naar de toekomst leven en het verleden in de ogen kijken, laat de rede zien dat ook in het Westen veel mensen met hun rug naar de toekomst staan. De toekomst voelt ongrijpbaar, bedreigend en complex; velen leven ‘chronocentrisch’, opgesloten in het nu, terwijl oorlogen, crises en ongelijkheid toenemen.

De Trendrede-artikelen van 2025 schetsen een samenleving die versnelt, verhardt en versplintert. Woordinflatie, emotionele taal en polarisatie zijn signalen van diepe gevoelens van onmacht en onrecht. De uitdagingen: van klimaat tot arbeidsmarkt, van AI tot autocratisering, zijn verweven en weerbarstig. Tegelijkertijd schuift onze ‘baseline’ van wat normaal is steeds verder op, waardoor we dreigen te wennen aan het uithollen van rechten, instituties en menselijkheid.

Toch is er ook hoop. Die zit in nieuwe taal (deep listening, deep democracy), in ontfocussen en persoonlijk leiderschap, in intuïtie als innerlijk kompas, in spelen en verwondering, en in het lange historische perspectief: elke metaforische ‘winter’ wordt ooit lente. Hoop schuilt vooral in mensen die hun eigen pad lopen en zaadjes planten voor een andere toekomst. ‘Werkend verlangen’ wordt zo de uitnodiging om samen, met verbeeldingskracht en verbondenheid, bewust te werken aan de toekomst die ons toekomt: als toekomstdurvers.

De rede eindigt met de oproep aan toekomstdurvers om met werkend verlangen samen de toekomst actief mede vorm te geven.